ایمان ابوطالب
متاسفانه از سوی برخی معاندين و دشمنان اهل بیت نسبت به ایمان حضرت ابوطالب شبهاتی مطرح شده و مطالبی بی اساس را بر عليه ايشان گفته‌اند. بعضی از اهل سنت نيز در مقابل اين شبهات فاسد ايستاده و در مقام دفاع از آن حضرت کتاب نگاشته‌اند. يکی از اين کتب، کتاب «أسنی المطالب فی نجاة أبی طالب» می‌باشد که توسط احمد زینی دحلان نوشته شده است.
از دلائلی که می‌توان حضرت ابوطالب (علیه السلام) را با ایمان و اعتقاد کامل دانست و تفکرات او را در زندگی شخصی او مورد بررسی قرار داد، همان اخلاص و عمل بوده که در اشعار و سروده‌های به جای مانده از او می‌توان یافت، این اشعار حاکی از اعتقاد قلبی و طراوشات درونی اوست، و هر یک از این اشعار در اثبات ایمان و اخلاص ابوطالب کافی است.
اهل سنت با اتکاء به برخی روایات و آیات وارده از طریق بزرگان خود معتقدند که برخی از افراد منتسب به پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) به مانند حضرت ابوطالب ایمان نداشتند و او از دنیا رحلت کرد در حالی که باقی بر اعتقادات پدرانش بوده است. لذا چنان هجمه ای را بر این یار و حامی محکم پیامبر اسلام وارد کردند که اگر کسی از تاریخ اطلاعی نداشته باشد یقیناً او را مشرک میداند
از آن‌جایی که بعد از رحلت عبدالمطلب، جدّ بزرگوار پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله)، سرپرستی آن حضرت بر دوش ابوطالب افتاد، این مدافع محکم پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله)، بنا بر وصیت پدر بزرگوارش، محمد، برادر زاده‌ی خود را با حمایت‌های بی‌دریغ و همه جانبه تا آخرین لحظات زندگانی خود مورد پشتیبانی قرار داد.
مخالفین پیامبر و مغرضین با هدف مشخص سعی می‌کنند تا با زیر سؤال بردن ایمان افرادی که به اهل بیت وپیامبر منتسب هستند، حکم به کفر و شرک آنان صادر کنند چرا که معتقدند که آباء پیامبران مثل پدر حضرت ابراهیم طبق نص قرآن کافر بوده؛ همچنین حضرت ابوطالب، پدر امام علی هم مشرک بوده است و این در حالی است که به گفته تاریخ اینگونه نبود.