عطاء‌الله قادری مهرآباد، نماینده پیشین تشکیلات بهائیت در شمال غرب کشور، که سال 1372 مسلمان شد، از کلاهی که پیامبرنمای بهائی بر سر بابی‌ها گذاشت، سخن می‌گوید:

هرچند تشکیلات بهائیت امروزه مدعی برخورد با برخی از بهائیان بخاطر عقیده بهائی می‌شود، اما حقیقت آنست که بهائیت باور نیست و تنها یک تشکیلات کاملاً سیاسی است.

در کتاب خاطرات لبیب اومده که روزی عبدالبهاء (دومین پیشوای بهائیت)، وقتی یک خاخام یهودی رو در حال خودستایی می‌بینه، کلی بهش انتقاد می‌کنه!

اما واقعاً چطور عبدالبهاء میتونه به خودبرتربینی یهودی‌ها اعتراض کنه درحالی که بهائی‌ها هم همین باوروُ دارن؟

هرچند بهائی‌ها امروزه ادعا دارن که تقیه کردن و کتمان عقیده رو کاری زشت و ناپسند میدونن، اما رهبراشون تا بعد از عبدالبهاء، عقیده‌شونو پنهان میکردن و خودشونو مسلمون جا میزدن.

در بخشی از گزارش تشکیلات بهائیت اومده که کمیته صیانت یا شبکه امنیتی بهائیت در ایران تونسته تا در بازه زمانی چند ساله، ۹۷۰ نفر از ۲۸۰۸ نفری که از بهائیت توبه کرده بودن رو دومرتبه به بهائیت برگردونه.

یونس افروخته از عبدالبهاء (دومین پیشوای بهائی) نقل میکنه که هیچ‌وقت محبت کردن به دیگران رو ابزار تبلیغ بهائیت نکنید؛ چرا که هرکاری توش ریا باشه، مورد قبول خدا نیست.