بهائیت وشیخیه
![](https://www.adyannet.com/sites/default/files/styles/thumbnail/public/media/image/islam/01099.jpg?itok=V4HJhrRp)
در سال 1266 ق زنجان شاهد شورشی بزرگ به رهبری ملامحمدعلی زنجانی ملقب به حجت بود. اما هرچند درمنابع تاریخی و همچنین در لابهلای نوشتههای بابیان و بهائیان، دلایل کافی بر اثبات اقدامات مسلحانه و تروریستی بابیان وجود دارد؛ ولی بهائیان برای تأثیرگذاری بر افکار عمومی، سعی دارند تا جنگطلبی بابیان را در قالب مظلومنمایی جلوه دهند.
![](https://www.adyannet.com/sites/default/files/styles/thumbnail/public/media/image/islam/photo_2016-09-09_17-48-21.jpg?itok=2j-M8ge1)
مبلّغان بهائی در رد سندیت توبهنامهی مذکور در کتاب کشف الغطاء، مدعی میشوند که چون این کتاب در رد کتاب نقطه الکاف نوشته شده، پس ابوالفضل گلپایگانی در مقام رد توبهی باب بوده است! این در حالیست که با مراجعه کتاب کشف الغطاء درمییابیم که گلپایگانی نه تنها صحت توبهی باب را پذیرفته، بلکه به مقایسهی استقامت او با بهاء نیز پرداخته است؟!
![](https://www.adyannet.com/sites/default/files/styles/thumbnail/public/media/image/islam/01073.jpg?itok=6jfwdu7l)
تفسیر سورهی یوسف یا کتاب قیّوم الأسماء، عنوان اثری است که به گفتهی پیامبرخواندهی بهائیت و شوقی افندی، بزرگترین اثر علیمحمد باب به شمار میآید. وی در اولین صفحهی بزرگترین اثر خود از محمّد بن الحسن العسکری (علیه السلام)، امام دوازدهم شیعیان و فرزند بلافصل امام حسن عسکری (علیه السلام) به عنوان پیشوا و مبشّر بابیت خود یاد کرده است!
![](https://www.adyannet.com/sites/default/files/styles/thumbnail/public/media/image/islam/00502_0.jpg?itok=q3-z3ycz)
اعتقاد راسخ به خاتمیت اسلام و عدم شارعیت امام زمان (علیه السلام)، جریان بابیت را در ادعای نسخ اسلام، مجبور به اجرای نقشههای زیرکانه کرد. همچنان که در جلسهای بین خواص بابیه در بدشت صورت گرفت، تصمیم بر آن شد که اعلام نسخ اسلام توسط قرة العین صورت گیرد تا در صورت رویگردانی بابیان، با وساطت قدوس، قرة العین توبه داده شود و غائله ختم گردد.
![](https://www.adyannet.com/sites/default/files/styles/thumbnail/public/media/image/islam/01090_0.jpg?itok=90GoRAnU)
هرچند ممکن است به ادعای شیخیهی آذربایجان، نامی از رکن رابع در سخنان شیخ احمد احسایی و کاظم رشتی نباشد، اما آنان در عمل و اعتقاد این اصل را قبول داشتهاند. چرا که بنابر تعریف کریمخان کرمانی از رکن رابع، شیخ احمد احسایی و کاظم رشتی با اصطلاح «قرای ظاهره»، باور خود را نسبت به آن بروز دادهاند.
![](https://www.adyannet.com/sites/default/files/styles/thumbnail/public/media/image/islam/00463_0.jpg?itok=nWLOvPBv)
ابوالفضل گلپایگانی (از مبلّغان بهائیت) پس از ذکر و تأیید توبهنامهی علیمحمد باب در تبریز، به مقایسهی استقامت او با مدعی پیامبری بهائیت میپردازد. اما هرچند که این مقایسه نیز صحیح نیست؛ ولی گویا گلپایگانی فراموش کرده که اثبات دست شستن علیمحمد باب از ادعاهای دروغینش، به منزلهی نابودی پایهی حقانیت بهائیت به عنوان موعود بابیت است!
![](https://www.adyannet.com/sites/default/files/styles/thumbnail/public/media/image/islam/26151642_156150345107294_5438834816273350656_n.jpg?itok=d64l5HOb)
سران بهائیت در کمال بیشرمی، از علماء، مقامات و مردم ایران که در مقابل خشونت و بربریت اسلاف بابیشان ایستادگی کردند، با عنوان «ملّتی جاهل، متعصب و متوحش (وحشی)» تعبیر کرده و ایرانیان را بخاطر اعدام عامل خشونت و برادرکشی در کشور، صدهزار مرتبه از قاتل امیرالمؤمنین (علیه السلام) ظالمتر میدانند.
![](https://www.adyannet.com/sites/default/files/styles/thumbnail/public/media/image/islam/01075.jpg?itok=1F7ehD8i)
بنابر تصریح صحیفه رضویه، علیمحمد شیرازی (1263 ق) و همچنین نامهی منسوب به او در تاریخ ظهورالحق، وی تا اوایل سال 1264 ق، همچنان بر ادعای نیابت و رکن رابع بودن خود اصرار داشته است. لذا اسناد فوق، به خوبی دلالت بر پیوند عمیق شیخیه و بابیت و استفادهی علیمحمد شیرازی از بسترسازی مسلک شیخیه و تدریجی بیان کردن ادعاهای خود دارد.
![](https://www.adyannet.com/sites/default/files/styles/thumbnail/public/media/image/islam/01072.jpg?itok=Q6MnnpYU)
فاضل مازندرانی در توجیه تناقض میان ادعای اُمیّت باب با درس خوانده بودنش میگوید: اولا اُمّی به معنای نپیمودن علوم متداول است و ثانیا لقب امی بودن بخاطر انتساب صفت بیسوادی علمای شیعه به شیخیه میباشد. این در حالیست که این تعریف از اُمیت با تعریف پیشوایان بهائی در تضاد است؛ همچنین ادعای اُمی بودن چگونه با داشتن اشتباهات بیشمار سازگار است؟!
![](https://www.adyannet.com/sites/default/files/styles/thumbnail/public/media/image/islam/01067.jpg?itok=JLb22H9G)
پیشوایان مسلک شیخی (خصوصاً کاظم رشتی)، با بر پا کردن اختلافات مذهبی بین شیعه، مورد احترام خاص و حمایت مقامات سنّی مذهب متعصب عثمانی بودند. از اینرو در جریان حملهی نیروهای عثمانی به کربلا و کشتار چهار هزار نفر از شیعیان، خانهی کاظم رشتی در امان بود؛ کشتاری که بعدها کریمخان کرمانی از آن، به عنوان عذاب الهی برای علمای شیعه یاد کرد!
![](https://www.adyannet.com/sites/default/files/styles/thumbnail/public/media/image/islam/khshf_lgt_0.jpg?itok=mjOyeKnR)
کتاب کشف الغطاء، به دستور عبدالبهاء با هدف پاسخگویی به کتاب نقطة الکاف با مقدمهی ادوارد براون انگلیسی نوشته شده است. اما وقایعی چون اِشغال فلسطین به دست انگلیسیها و سقوط امپراطوری تزار روسیه سبب شد تا عبدالبهاء، قبلهاش را از پایتخت تزار به لندن تغییر دهد. لذا اکثر نسخههای این کتاب که ماهیت ضدانگلیسی داشت، به دستور او از بین برده شد.
![](https://www.adyannet.com/sites/default/files/styles/thumbnail/public/media/image/islam/01065.jpg?itok=XLO_ACMJ)
یکی از نشانههای جالب توجه دربارهی مسلک شیخیه که همسویی پیشوایان شیخی را با دشمنان شیعه به خوبی نشان میدهد، تمجیدهای محمود آلوسی (مفتی بغداد) از سران شیخی و بابیها میباشد. اما به راستی، کسی که شیعیان را بخاطر دوستی اهل بیت (علیهم السلام) تکفیر میکرد و از قتلعام آنان خشنود شد، چرا باید مرید غالیان و مدعیان مهدویت دروغین شود؟!
![](https://www.adyannet.com/sites/default/files/styles/thumbnail/public/media/image/islam/02_2_0.jpg?itok=yj7HVfTs)
پیشوایان مسلک شیخیه به خصوص سیدکاظم رشتی، با کنار گذاردن مسیر اجتهاد و استنباط ضابطهمند از کتاب و سنت، روی آوردن به مکاشفههای ادعایی و تفسیرهای ذوقی و بیضابطه، کنار گذاشتن روش نیابت عامه و اجتهاد و به کارگیری عبارات مغلق، تنها به دنبال مرید و مراد پروری بوده و از مسیر حقیقت فاصله گرفتهاند.
![](https://www.adyannet.com/sites/default/files/styles/thumbnail/public/media/image/islam/54635169111522854379.jpg?itok=32TDtPy2)
یکی از باورهای مسلک شیخیه، اعتقاد به این است که نمازگزار باید در سورهی حمد نماز، هنگام قرائت «إیّاکَ نَعبُدُ» حضرت علی (علیه السلام) را قصد کند. اعتقادی که پیشتر قرآن کریم، توجیهات آن را از عوامل گرایش انسانها به شرک برشمرده است. البته فرقهی بهائیت در الگوگیری از این باور شیخی و صوفی، پا را فراتر گذاشته و به کفر رسیده است.