پایگاه جامع فرق، ادیان و مذاهب_ در هر قومی، خوب و بد وجود دارد. نه می‌توان همه مردم را ستایش کرد و نه می‌توان همه را نکوهش کرد. بسیاری از مردمان لُر، به ویژه قِشر مؤمن آن، انسان‌هایی پاک، شریف و درستکار هستند که در راه اسلام و ایران، بسیار جانفشانی کردند. اما برخی از مردمان لُر چنین ویژگی مثبتی ندارند. این طبیعی است. در میان همه اقوام، از فارس و کرد و عرب و ترک و بلوچ و... همین قضیه حکم‌فرماست. برخی خوب هستند و برخی بد.

شوربختانه در این سال‌های اخیر، اقلیتی از لرها تحت تأثیر رسانه‌های انگلیسی و صهیونیست، فریب خورده و به اسلام‌ ستیزی روی آوردند. آنان می‌گویند ما آریایی اصیل هستیم؛ نیاز به اسلام نداریم؛ شاهنامه را داریم و سخنانی از این دست. به ویژه بر روی شاهنامه تأکید و پافشاری بسیار دارند.

آیا این هم‌وطنان فریب‌ خورده نمی‌دادند که در شاهنامه، از لرها (یا کمینه از برخی لُرها) به زشتی یاد شده است؟

فردوسی در شاهنامه می‌گوید: بهرام گور، فرمان داد تا گروهی از مردمان را که "لوری" (لُر) نامیده می‌شدند، از هندوستان به ایران بیاورند تا در کوی و برزن، بربط بنوازند. همچنین بهرام، به آنان خر،  گاو و گندم داد تا کشاورزی کنند. اما لُرها، گاوها را کشتند و خوردند. گندم‌ها را نیز خوردند. سر سال، نزد بهرام آمدند و گفتند هر چه دادی همه را خوردیم. پس بهرام از این رفتار آنان شگفت‌ زده شد.

فردوسی می‌گوید از آن زمان، لوری‌ها به راهزنی مشغولند.

در پایان باید گفت که ما این سخن فردوسی علیه مؤمنین و نیکان قوم لُر را نمی‌پذیریم ولی از این سیلیِ فردوسی به رخِ بی‌خردانِ و فریب‌ خوردگان، ناراحت نیستیم.