سيّد على محمّد شيرازى، پس از آن كه لقب «باب» را به طور رسمى يدك كشيد، در آغاز امر، بخش هايى از قرآن كريم را با روشى كه از مكتب شيخيّه آموخته بود، تأويل و تصريح كرد كه امام دوازدهم شيعيان، او را مأمور داشته تا جهانيان را ارشاد كند و خويشتن را «ذكر» ناميد. مقام «ذكر» و «فؤاد»، بالاترين مراحل سلوك است.
وى، در آغاز تفسيرش بر سوره‏ى يوسف مى‏ نويسد:
اللّه قد قَدَّرَ أنْ يخرجَ ذلك الكتاب في تفسير أحسنِ القصص من عند محمّد بن الحسن بن عليّ بن محمّد بن عليّ بن موسى بن جعفر بن محمّد بن عليّ بن الحسين بن عليّ بن أبي طالبٍ، على عَبْدِهِ، ليكونَ حجّة‏الله من عند الذّكر على العالمين بليغا،(32)
همانا، خدا مقدّر كرده كه اين كتاب، از نزد محمّد، پسر حسن، پسر على، پسر محمّد، پسر على، پسر موسى، پسر جعفر، پسر محمّد، پسر على، پسر حسين، پسر على، پسر ابى طالب، بر بنده‏اش برون آيد تا از سوى ذكر (سيّد على محمّد) حجّت بالغه‏ ى خدا بر جهانيان باشد.