20- صـَالِحُ بْنُ عُقْبَةَ عَنْ نَصْرِ بْنِ قَابُوسَ عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ لَإِطْعَامُ مُؤْمِنٍ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ عِتْقِ عَشْرِ رِقَابٍ وَ عَشْرِ حِجَجٍ قَالَ قُلْتُ عَشْرِ رِقَابٍ وَ عَشْرِ حِجَجٍ قَالَ فَقَالَ يَا نَصْرُ إِنْ لَمْ تُطْعِمُوهُ مَاتَ أَوْ تَدُلُّونَهُ فَيَجِى ءُ إِلَى نَاصِبٍ فَيَسْأَلُهُ وَ الْمَوْتُ خَيْرٌ لَهُ مِنْ مَسْأَلَةِ نَاصِبٍ يَا نَصْرُ مَنْ أَحْيَا مُؤْمِناً فَكَأَنَّمَا أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعاً فَإِنْ لَمْ تُطْعِمُوهُ فَقَدْ أَمَتُّمُوهُ وَ إِنْ أَطْعَمْتُمُوهُ فَقَدْ أَحْيَيْتُمُوهُ
اصول كافى ج : 3 ص : 291 رواية :20

ترجمه روايت شريفه :
نـصـر بن قاموس گويد: امام صادق (ع) فرمود: اطعام دادن بيك مؤ من نزد من محبوبتر است از آزاد كـردن ده بـنـده و گـزاردن ده حـج ، عرضكردم : ده بنده و ده حج ؟! فرمود: اى نصر اگـر شما طعامش ندهيد مى ميرد يا زبونش مى سازيد، زيرا او (از فشار گرسنگى) نزد نـاصـبـى مـى رود و از او سـؤ ال مـى كـنـد، و مـردن بـرايـش از سـؤ ال كردن از ناصبى بهتر است ، اى نصر هر كه مؤ منى را زنده كند، چنان است كه همه مردم را زنـده كـرده ، و اگر باو اطعام نكنيد، او را كشته ايد و اگر اطعامش كنيد او را زنده كرده ايد.