12- عـَنـْهُ عـَنْ أَبِى عَلِيٍّ الْوَاسِطِيِّ عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ أَبَانٍ عَمَّنْ ذَكَرَهُ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قَالَ لَوْ أَنَّ رَجُلًا أَحَبَّ رَجُلًا لِلَّهِ لَأَثَابَهُ اللَّهُ عَلَى حُبِّهِ إِيَّاهُ وَ إِنْ كَانَ الْمَحْبُوبُ فِى عِلْمِ اللَّهِ مِنْ أَهـْلِ النَّارِ وَ لَوْ أَنَّ رَجـُلًا أَبـْغـَضَ رَجـُلًا لِلَّهِ لَأَثـَابـَهُ اللَّهُ عـَلَى بـُغـْضـِهِ إِيَّاهُ وَ إِنْ كـَانَ الْمُبْغَضُ فِى عِلْمِ اللَّهِ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ
اصول كافى ج : 3 ص : 192 رواية : 12

ترجمه روايت شريفه :
امـام باقر (ع ) فرمود: اگر مردى ، مردى را براى خدا دوست دارد، خدا براى دوستيش او را ثـواب دهـد، اگـر چـه آنـكـه را دوسـت داشـتـه در عـلم خـدا اهـل دوزخ بـاشد. و اگر مردى مردى را براى خدا دشمن دارد، خدا براى دشمنيش به او ثواب دهد، اگر چه آنكه را دشمن داشته در علم خدا اهل بهشت باشد.