حدیث شماره 12

12- عَنْهُ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ رَفَعَهُ إِلَى أَبِي بَصِيرٍ قَالَ دَخَلْتُ عَلَى أَبِي الْحَسَنِ مـُوسـَى ع فـِي السَّنـَةِ الَّتـِي قُبِضَ فِيهَا أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع فَقُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ مَا لَكَ ذَبَحْتَ كَبْشاً وَ نَحَرَ فُلَانٌ بَدَنَةً فَقَالَ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ إِنَّ نُوحاً ع كَانَ فِى السَّفِينَةِ وَ كَانَ فـِيـهـَا مـَا شـَاءَ اللَّهُ وَ كـَانـَتِ السَّفِينَةُ مَأْمُورَةً فَطَافَتْ بِالْبَيْتِ وَ هُوَ طَوَافُ النِّسَاءِ وَ خَلَّى سَبِيلَهَا نُوحٌ ع فَأَوْحَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَى الْجِبَالِ أَنِّى وَاضِعٌ سَفِينَةَ نُوحٍ عَبْدِى عـَلَى جـَبـَلٍ مـِنْكُنَّ فَتَطَاوَلَتْ وَ شَمَخَتْ وَ تَوَاضَعَ الْجُودِيُّ وَ هُوَ جَبَلٌ عِنْدَكُمْ فَضَرَبَتِ السَّفِينَةُ بِجُؤْجُؤِهَا الْجَبَلَ قَالَ فَقَالَ نُوحٌ ع عِنْدَ ذَلِكَ يَا مَارِى أَتْقِنْ وَ هُوَ بِالسُّرْيَانِيَّةِ يَا رَبِّ أَصْلِحْ قَالَ فَظَنَنْتُ أَنَّ أَبَا الْحَسَنِ ع عَرَّضَ بِنَفْسِهِ
اصول كافى ج : 3 ص : 188 رواية : 12

ترجمه روايت شريفه :
ابـو بـصـيـر گـويـد: در سـال وفـات امـام صادق (ع ) خدمت موسى بن جعفر (ع ) رسيدم و عرض كردم : قربانت شما چرا گوسفندى كشتيد، در صورتي كه فلانى شتر كشت ؟ فرمود: اى ابـا مـحـمـد؟ هـمـانـا نوح (ع ) در كشتى نشست و هر چه خدا خواهد در كشتى بود (انسان و حـيـوان و مـتـاع بـسيارى بود) و كشتى ماءموريت داشت و گرد خانه كعبه طواف كرد و همان طـواف نـسـاء بـود و نـوح (ع ) كـشـتـى را بـه خـود واگـذاشـتـه بـود خـداى عـزوجـل به كوه ها وحى فرمود: كه من كشتى بنده ام نوح را روى يكى از شما مى نهم ، كوهها گـردن كـشيدند و سرافرازى كردند، ولى كوه جودى فروتنى كرد، و آن كوهى است نزد شما، پس كشتى سينه بر آن كوه گذاشت .
آن هنگام نوح (ع ) به لغت سريانى فرمود: يا مارى اتقن يعنى پروردگارا اصلاح كن .
راوى گـويـد: من گمان كردم كه موسى بن جعفر (ع ) بخود كنايه زد (يعنى مقصوداش اين بود كه من هم از كشتن گوسفند قصدم تواضع براى خدا بود. چنانچه پيغمبر صلى الله عليه و آله هم دوغ مخلوط به عسل را براى تواضع نياشاميد، به حديث 1857 رجوع شود).