2- عـَنـْهُ عـَنْ عـُثـْمـَانَ بـْنِ عـِيـسـَى عـَنْ إِسـْحَاقَ بْنِ عَمَّارٍ وَ غَيْرِهِ عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ لَا تَغْتَرُّوا بِصَلَاتِهِمْ وَ لَا بِصِيَامِهِمْ فَإِنَّ الرَّجُلَ رُبَّمَا لَهِجَ بِالصَّلَاةِ وَ الصَّوْمِ حَتَّى لَوْ تَرَكَهُ اسْتَوْحَشَ وَ لَكِنِ اخْتَبِرُوهُمْ عِنْدَ صِدْقِ الْحَدِيثِ وَ أَدَاءِ الْأَمَانَةِ
اصول كافى ج : 3 ص : 162 رواية :2

ترجمه روايت شريفه :
امام صادق (ع ) فرمود: بروزه و نماز مردم گول نخوريد، زيرا بسا انسان بنماز و روزه شيفته ميشود تا آنجا كه اگر ترك كند بهراس افتد، ولى آنها را براستگوئى واداء امانت بيازمائيد.

شرح :
گـاهـى تـرس از تـكفير مردم يا طمع بمال و تعظيم آنها يا جهات دنيوى ديگر موجب مـيـشـود كـه انـسـان بـر نـمـاز و روزه مداومت كند وترك آنها ننمايد، پس نماز و روزه معيار كـامل و هميشگى صلاح و ترس از خدا نيست ، ول راستگوئى و اداء امانت چون زيان مالى در بـر دارد، از آن دواعـى و جـهـات خـالى اسـت و بـاعـث و موجبش ترس از خدا و ملكه عدالت و تـقـوى اسـت ،علاوه بر اينكه اين دو صفت موجب كمال نفس و صفات نيك ديگر است ، چنانكه راستگوئى ملازمه عدم نفاق و ريا وتهمت و امثال آنست .