حدیث شماره 12

12- عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ يُونُسَ عَنْ فُضَيْلِ بْنِ عُثْمَانَ عَنْ أَبِي عُبَيْدَةَ الْحَذَّاءِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ الْمُؤْمِنُ بَيْنَ مَخَافَتَيْنِ ذَنْبٍ قَدْ مَضَى لَا يَدْرِى مَا صَنَعَ اللَّهُ فـِيـهِ وَ عـُمـُرٍ قـَدْ بَقِيَ لَا يَدْرِي مَا يَكْتَسِبُ فِيهِ مِنَ الْمَهَالِكِ فَهُوَ لَا يُصْبِحُ إِلَّا خَائِفاً وَ لَا يُصْلِحُهُ إِلَّا الْخَوْفُ
اصول كافى ج : 3 ص : 114 رواية :12

ترجمه روايت شريفه :
امام صادق (ع ) فرمود: مؤمن ميان دو ترس قرار دارد: 1ـ گناهيكه انجام داده و نمى داند خدا دربـاره او چه مى كند 2ـ عمرى كه باقى مانده و نمى داند چه مهالكى (گناهانى كه مايه هـلاك او اسـت ) مـرتـكـب مـى شـود، پس هر صبح (و هر دم ) ترسانست و جز ترس اصلاحش نـكـنـد. (زيـرا تـرس مـوجـب مـى شـود كه از گناهان گذشته توبه كند و در آينده بيشتر بطاعت و عبادت پردازد).