9- الْحـُسـَيـْنُ بـْنُ مـُحـَمَّدٍ عـَنْ مـُعـَلَّى بـْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَسْبَاطٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا الْحَسَنِ الرِّضـَا ع يـَقـُولُ كـَانَ فـِي الْكـَنـْزِ الَّذِى قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ كانَ تَحْتَهُ كَنْزٌ لَهُما كَانَ فـِيهِ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ عَجِبْتُ لِمَنْ أَيْقَنَ بِالْمَوْتِ كَيْفَ يَفْرَحُ وَ عَجِبْتُ لِمَنْ أَيـْقـَنَ بـِالْقـَدَرِ كـَيـْفَ يَحْزَنُ وَ عَجِبْتُ لِمَنْ رَأَى الدُّنْيَا وَ تَقَلُّبَهَا بِأَهْلِهَا كَيْفَ يَرْكَنُ إِلَيـْهـَا وَ يَنْبَغِى لِمَنْ عَقَلَ عَنِ اللَّهِ أَنْ لَا يَتَّهِمَ اللَّهَ فِى قَضَائِهِ وَ لَا يَسْتَبْطِئَهُ فِى رِزْقـِهِ فَقُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ أُرِيدُ أَنْ أَكْتُبَهُ قَالَ فَضَرَبَ وَ اللَّهِ يَدَهُ إِلَى الدَّوَاةِ لِيَضَعَهَا بَيْنَ يَدَيَّ فَتَنَاوَلْتُ يَدَهُ فَقَبَّلْتُهَا وَ أَخَذْتُ الدَّوَاةَ فَكَتَبْتُهُ
اصول كافى ج : 3 ص : 98 رواية :9

ترجمه روايت شريفه :
عـلى بـن اسـبـاط گـويـد: شـنـيـدم امـام رضـا عـليـه السـلام دربـاره گـنـجـى كـه خـداى عزوجل ميفرمايد: [و زيرش گنجى براى آنها بود] فرمود: در آنجا بود:
بـسـم الله الرحـمـن الرحـيـم ، در شـگـفـتـم از كـسـى كه يقين بمرگ دارد چگونه ميخندد؟ و درشگفتم از كسى كه يقين بتقدير دارد چگونه اندوهگين ميشود؟ و در شگفتم از كسيكه دنيا و دگـرگـونيهايش را نسبت باهلش ديده است ، چگونه بآن اعتماد ميكند؟ و سزاوار است كسيكه خـدا را بـا عـقـل شـناخته (خدا باو عقل داده ) خدا را در قضاء و قدرش متهم نسازد و در روزى رسانيدنش او را بكندى نسبت ندهد.
عرض كردم : قربانت گردم . ميخواهم اين را بنويسم ، بخدا كه خود حضرت دست برد تا دوات را پيش من گذارد، من دستش را گرفتم و بوسيدم ، و دوات را برداشتم و نوشتم .