1- عـَلِيُّ بـْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ عَلِيٍّ الْأَحْمَسِيِّ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قـَالَ وَ اللَّهِ مـَا يـَنـْجـُو مـِنَ الذَّنـْبِ إِلَّا مـَنْ أَقـَرَّ بِهِ قَالَ وَ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ ع كَفَى بِالنَّدَمِ تَوْبَةً
اصول كافى جلد 4 صفحه : 157 رواية : 1

ترجمه :
1ـ عـلى احـمـسـى از حـضـرت بـاقر عليه السلام حديث كند كه فرمود: به خدا سوگند از گناه نجات نيابد (و رها نشود) جز كسى كه بدان اعتراف كند.
گويد: و نيز آن حضرت عليه السلام فرمود: در توبه پشيمانى كافى است .

شــرح :
مـجـلسـى (ره ) در قسمت اول حديث گويد: يعنى اعتراف كند كه گناه است ، زيرا كسى (كه گـنـاهـى مـرتـكـب گـردد) انـكـار كـنـد كـه ايـن گـنـاه اسـت ، و آنـرا حلال بشمارد چنين كسى كافر است و توبه اش پذيرفته نشود. و اگر مقصود از اعتراف بـه گـنـاه تـوبـه بـاشـد پـس مـمـكـن اسـت آن را بـر نـجـات كامل يا نجات قطعى حمل كرد، زيرا بدون توبه (شخص گنهكار) در تحت اراده حق تعالى اسـت اگـر خـواهـد او را عـذاب كـنـد و اگـر خـواهـد از او در گـذرد، و مـمـكـن اسـت حمل كرد با آنچه خبر پنجم بدان دلالت كند.
و در قـسـمـت دوم گـويـد: [كـفـى بـالنـدم تـوبـة ] ظـاهـر اين است كه مقصود پشيمانى كـامـل اسـت كه مستلزم تصميم بر ترك آن در آينده باشد و گرنه ظاهرش كه مجرد اكتفاء به پشيمانى باشد منافات با ساير اخبار دارد كه دلالت بر ترك در آينده نيز دارد.