حديث شماره 14

14- عَنْهُ عَنْ مُعَلًّى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ غَسَّانَ عَنْ سَمَاعَةَ قَالَ دَخَلْتُ عَلَى أَبِى عَبْدِ اللَّهِ ع فَقَالَ لِى مـُبـْتـَدِئاً يـَا سـَمَاعَةُ مَا هَذَا الَّذِى كَانَ بَيْنَكَ وَ بَيْنَ جَمَّالِكَ إِيَّاكَ أَنْ تَكُونَ فَحَّاشاً أَوْ صـَخَّابـاً أَوْ لَعَّانـاً فـَقـُلْتُ وَ اللَّهِ لَقـَدْ كـَانَ ذَلِكَ أَنَّهُ ظـَلَمـَنـِى فَقَالَ إِنْ كَانَ ظَلَمَكَ لَقَدْ أَرْبـَيـْتَ عـَلَيـْهِ إِنَّ هـَذَا لَيـْسَ مِنْ فِعَالِى وَ لَا آمُرُ بِهِ شِيعَتِى اسْتَغْفِرْ رَبَّكَ وَ لَا تَعُدْ قُلْتُ أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ وَ لَا أَعُودُ
اصول كافى جلد 4 صفحه :17 رواية :14

ترجمه :
سـمـاعـة گـويـد: وارد شـدم بـر امـام صادق عليه السلام ، حضرت آغاز بسخن كرد و بمن فـرمـود: ايـسـمـاعة اينچه جنجالى بود كه ميان تو و شتر دارت پديدار گشته بود؟ مبادا دشـنـامـگـو و بـدزبـان و لعـنـت كـنـنده باشى ؟ عرض كردم : بخدا سوگند چنين بود (كه فـرمـود ولى ) او بـمـن سـتـم كرد؟ فرمود: اگر بتو ستم كرده تو از او سر افتادى ، هر آيـنـه ايـن كـردار از كـردارهـاى من نيست ، و بشيعيانم چنين دستورى ندهم ، از پروردگارت آمـرزش بـخواه ، و به آن كردار باز مگرد، عرض كردم : از خدا آمرزش خواهم و ديگر باز نگردم .