حدیث شماره 18
18- عـَلِيُّ بـْنُ إِبـْرَاهـِيـمَ عـَنْ أَبِيهِ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ عَنْ عَمْرِو بْنِ شِمْرٍ عَنْ جَابِرٍ عَنْ أَبِي جـَعـْفـَرٍ ع قـَالَ لَمَّا خـَرَجَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ ع يُرِيدُ الْبَصْرَةَ نَزَلَ بِالرَّبَذَةِ فَأَتَاهُ رَجُلٌ مِنْ مـُحـَارِبٍ فَقَالَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ إِنِّى تَحَمَّلْتُ فِى قَوْمِى حَمَالَةً وَ إِنِّى سَأَلْتُ فِى طَوَائِفَ مـِنـْهـُمُ الْمـُوَاسـَاةَ وَ الْمـَعـُونـَةَ فَسَبَقَتْ إِلَيَّ أَلْسِنَتُهُمْ بِالنَّكَدِ فَمُرْهُمْ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ بِمَعُونَتِى وَ حُثَّهُمْ عَلَى مُوَاسَاتِى فَقَالَ أَيْنَ هُمْ فَقَالَ هَؤُلَاءِ فَرِيقٌ مِنْهُمْ حَيْثُ تَرَى قَالَ فَنَصَّ رَاحِلَتَهُ فَادَّلَفَتْ كَأَنَّهَا ظَلِيمٌ فَادَّلَفَ بَعْضُ أَصْحَابِهِ فِى طَلَبِهَا فَلَأْياً بِلَأْيٍ مـَا لُحـِقـَتْ فـَانـْتـَهـَى إِلَى الْقَوْمِ فَسَلَّمَ عَلَيْهِمْ وَ سَأَلَهُمْ مَا يَمْنَعُهُمْ مِنْ مُوَاسَاةِ صَاحِبِهِمْ فَشَكَوْهُ وَ شَكَاهُمْ فَقَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ ع وَصَلَ امْرُؤٌ عَشِيرَتَهُ فَإِنَّهُمْ أَوْلَى بِبِرِّهِ وَ ذَاتِ يـَدِهِ وَ وَصـَلَتِ الْعـَشـِيـرَةُ أَخـَاهـَا إِنْ عـَثَرَ بِهِ دَهْرٌ وَ أَدْبَرَتْ عَنْهُ دُنْيَا فَإِنَّ الْمُتَوَاصِلِينَ الْمـُتـَبـَاذِلِينَ مَأْجُورُونَ وَ إِنَّ الْمُتَقَاطِعِينَ الْمُتَدَابِرِينَ مَوْزُورُونَ قَالَ ثُمَّ بَعَثَ رَاحِلَتَهُ وَ قَالَ حَلْ
اصول كافى ج : 3 ص : 224 رواية :18
ترجمه روايت شريفه :
امام باقر عليه السلام فرمود: چون اميرالمؤمنين (ع ) به عزم بصره بيرون رفت ، در ربذه (كه مولد و مدفن ابى ذر غفاريست ) فرود آمد، مردى از قبيله محارب خدمتش آمد و عرض كرد: يـا اميرالمؤمنين من از قبيله خود غرامتى را به عهده گرفتم و چون از برخى از آنها تقاضاى مـواسـات كـمك كردم از سختى و تهيدستى دم زدند. اى اميرالمؤمنان به ايشان امر فرما كمك كنند و وادارشان كن با من مواسات كنند.
فـرمـود آنـها كجايند؟ عرض كرد: دسته اى از آنها آنجايند كه ميبينى ، حضرت مركب خود را بـه سـرعـت هر چه تمامتر به حركت آورد و مركب مانند شتر مرغ ميرفت . جماعتى از اصحاب كه پيش را گرفتند به سختى و كندى به او رسيدند.
حضرت به آنها رسيده بر آنها سلام كرد و پرسيد چرا با رفيق خود مواسات نميكنند؟ آنها از او، و او از آنـهـا شـكـايـت كـردنـد، تـا امـيـرالمـؤمـنـان (ع ) فـرمـود: هـر كسى بايد با فـامـيـل خـود پـيـوسـت داشـتـه بـاشـد زيرا ايشان به احسان و دستگيرى مالى او از ديگران سـزاوارتـرنـد، و هـر فـامـيـلى بـايـد بـاكـسان خود پيوست داشته باشد، اگر روزگار بـه زمـيـنـشـان زنـد، و از آنـهـا پـشـت بـگـرداند، زيرا كسانيكه با يكديگر پيوست دارند و بـذل و بـخـشـش مـيـكنند، پاداش يافته و آنهائى كه از هم ببرند و بهم پشت كنند، سنگين بارند، سپس مركب خود را برانگيخت و فرمود: برو((12))