1- حـُمَيْدُ بْنُ زِيَادٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ غَيْرِ وَاحِدٍ عَنْ أَبَانٍ عَنِ ابْنِ الْمُنْذِرِ قَالَ ذُكِرَتْ عـِنـْدَ أَبـِي عـَبْدِ اللَّهِ ع الْوَحْشَةُ فَقَالَ أَ لَا أُخْبِرُكُمْ بِشَيْءٍ إِذَا قُلْتُمُوهُ لَمْ تَسْتَوْحِشُوا بـِلَيـْلٍ وَ لَا نـَهـَارٍ بِسْمِ اللَّهِ وَ بِاللَّهِ وَ تَوَكَّلْتُ عَلَى اللَّهِ وَ أَنَّهُ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فـَهُوَ حَسْبُهُ إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْراً اللَّهُمَّ اجْعَلْنِي فِي كَنَفِكَ وَ فـِي جـِوَارِكَ وَ اجـْعـَلْنـِي فِي أَمَانِكَ وَ فِي مَنْعِكَ فَقَالَ بَلَغَنَا أَنَّ رَجُلًا قَالَهَا ثَلَاثِينَ سَنَةً وَ تَرَكَهَا لَيْلَةً فَلَسَعَتْهُ عَقْرَبٌ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 357 رواية : 1

ترجمه :
(مترجم گويد: حرز به معناى پناهگاه و جاى محكم و استوار و دعائى كه بر كاغذ نويسند و براى دفع چشم زخم يا دفع بلا همراه خود نگهدارند آمده ، و تعويذ هم معناى شبيه حرز دارد و بـه مـعـنـاى پناه دادن نيز آمده و مقصود در اينجا چنانكه از دعاهائى كه مى آيد معلوم گـردد دعـاهـائى اسـت كـه بـا خـوانـدن يـا نـوشـتـن و همراه كردن آنها انسان از دردها و يا جانوران موذى و درندگان و ترس و ديگر چيزها در امان ماند).
1ـ ابـن مـنـذر گـويد: خدمت حضرت صادق (ع ) از وحشت (ترس و اندوه از تنهائى ) يادآور شـدم فـرمود: آيا شما را آگاه نكنم به چيزى كه هرگاه آن را بگوئيد نه در شب و نه در روز از تنهائى نترسيد؟ (و آل اينست ): (((بسم اللّه و باللّه و توكلت على اللّه و انه من يـتـوكـل عـلى اللّه فـهـو حـسـبـه ان اللّه بـالغ امـرة قـد جـعـل اللّه لكـل شـى ء قـدرا، اللهـم اجعلنى فى كنفك و فى جوارك و اجعلنى فى امانك و فـى مـنـعـك ))) پـس فـرمـود: بـه مـا رسـيـده كـه مـردى سـى سال اين دعا را مى خواند و يك شب آنرا ترك كرد و همان شب او را عقرب گزيد.